Wielu turystów przybywających do dworu w Landwarowie w pierwszej kolejności odwiedza park dworski Tyszkiewiczów, nawet nie zdając sobie sprawy, że tuż po drugiej stronie stawu latem tętniło zupełnie inne – głośne, żywe, pełne ludzi – życie. Pod koniec XIX w. naprzeciwko pałacu, wzdłuż stawu, znajdował się ogród, trzy oranżerie (letnia, zimowa i nowa) oraz wędzarnia. Budynki łączył przestronny dziedziniec, na który można było wjechać drogą, która dziś stała się odnogą ulicy Paežerio.

Po zakończeniu długiej przebudowy pałacu, około 1900 r., hrabiostwo Władysław i Maria Krystyna Tyszkiewiczowie postanowili otworzyć obok letniej oranżerii kawiarnię – kawiarnię „Riwiera”. Pomysł ten nie był przypadkowy: przez Landwarów przejeżdżało wiele pociągów, a na stacji nie brakowało pasażerów przesiadających się i oczekujących na dalszą podróż. W miasteczku nie było gdzie przyzwoicie zjeść, a istniejące karczmy nie spełniały oczekiwań zamożniejszych podróżnych. Później w miejscowości powstał również hotel i zajazd Hillerowicza, jednak były one przeznaczone głównie dla skromniejszych gości.

Stojące do dziś, lecz już opuszczone pozostałości kompleksu „Riwiery” nie przypominają dawnego gwaru, jednak nawet w takiej formie wciąż robią imponujące wrażenie. Specjaliści od dziedzictwa ustalili, że wzniesiony z czerwonej cegły budynek kawiarni posiadał przestronną salę z wysokim sufitem. Wyrazistą fasadę zdobiły prostokątne wieżyczki. Kompozycję fasady z obu stron zamykały dwie rzeźby atlantów. Z przodu znajdował się niegdyś kuty, dekoracyjny uchwyt na latarnię. Nocami zewnętrzna latarnia oświetlała brukowany dziedziniec i wskazywała gościom drogę.

Chcąc rozsławić nowe kurortowe przedsięwzięcie, Tyszkiewiczowie sięgnęli po sprawdzone i skuteczne w tamtym czasie środki reklamowe. Pierwszym krokiem było wybranie i publiczne utrwalenie nazwy. W języku ówczesnych wyższych sfer „riwiera” oznaczała wypoczynek, jakiego można było zaznać na wybrzeżach Włoch czy Francji. Landwarów miał brzeg jeziora, a wraz z powstaniem kawiarni, założeniem nowego ogrodu i otwarciem tropikalnej oranżerii, w wyobraźni gospodarzy miejsce to miało przypominać wybrzeża Morza Śródziemnego. Pomysł był mocny – pozostawało jedynie odpowiednio urządzić kawiarnię i rozreklamować cały kompleks.

Ówczesne fotografie ukazujące wygląd zewnętrzny kawiarni dowodzą, że budynek został rozbudowany: z obu stron „Riwierę” otoczyły parterowe dobudówki. Prawdopodobnie mieściły one kuchnię i pomieszczenia dla personelu. Przestrzenie użytkowe kawiarni uzupełniał przestronny drewniany taras. Wystawiano na niego krzesła w przypadku większego napływu gości lub podczas występów. Tak więc latem „Riwiera” zapraszała do spędzania czasu na świeżym powietrzu, a gdy robiło się chłodniej – do przeniesienia się do środka.

Miłośnicy spacerów mogli korzystać z przylegającego do kawiarni parku. W sosnowym zagajniku urządzono kapliczkę z drewnianymi ławeczkami dla tych, którzy pragnęli posiedzieć pod gołym niebem. Landwarów powoli zamieniał się w podwileński kurort, a sama „Riwiera” nabierała cech kompleksu rozrywkowego. Prywatna i komercyjna przestrzeń dworu zostały rozdzielone: otoczenie pałacu pozostało do dyspozycji gospodarzy, a udogodnienia „Riwiery” – dla gości.

Do „Riwiery” można było dotrzeć również drogą lądową. Gości kawiarni dowożono ze stacji powozami. Gdy tylko podjeżdżali, witała ich brama z wielkim napisem „CAFÉ RIVIERA”. Widoczna na pocztówkach budka stróża wskazuje, że wstęp był płatny i że pilnowano porządku. W tamtych czasach parki dworskie nie były otwarte dla przypadkowych przechodniów – potrzebny był konkretny cel wizyty.

Przy kawiarni znajdowała się również przystań. Goście pragnący nacieszyć się wodą mogli wypożyczyć łódkę i popływać po jeziorze. Momenty takich przejażdżek niejednokrotnie uwieczniano na fotografiach. Rogi przystani zdobiły dwa ogromne wazony z kwiatami, a jej krawędzie ze względów bezpieczeństwa były ogrodzone.

Plan kampanii reklamowej musiał opierać się na środkach, które w tamtym czasie były skuteczne i mogły wyeksponować oferowane usługi. Głównymi kanałami promocji były prasa periodyczna i pocztówki. Reklama w gazetach i czasopismach stanowiła ważną część kampanii, jednak obecnie, bez przejrzenia obszernej prasy rosyjskiej i polskiej, nie sposób dokładnie określić, jak aktywnie zabiegali o to Tyszkiewiczowie.

Wiadomo jedynie, że w warszawskich czasopismach „Ogrodnik Polski” (1902, nr 21; 1903, nr 19) i „Dobra Gospodyni” (1904, nr 3) drukowano informacje handlowe o sprzedawanych przez majątek kwiatach, sadzonkach drzew owocowych i innych towarach. Przechowywane w Bibliotece Wróblewskich Litewskiej Akademii Nauk niepodpisane wycinki prasowe świadczą o tym, że otoczenie „Riwiery” niejednokrotnie gościło na łamach polskiej prasy.

Pocztówka była w tamtych czasach podstawowym środkiem komunikacji międzyludzkiej. Trafienie na karty pocztowe i szerzenie w ten sposób idei kurortu nie było trudne: wydawcy poszukiwali nowych obiektów, pomysłów i możliwości biznesowych. Widoki Landwarowa na początku XX w. publikowali wydawcy z Petersburga, Moskwy i Wilna: Abraham Fiałko, Dawid Wizun, Bolesław Stadzewicz, Antoni Żukowski i Władysław Borkowski, Towarzystwo Czerwonego Krzyża św. Eugenii, „Kontrahent Prasy”, „Kontrahent Suworina” oraz Petras Vileišis. Większość z nich określała Landwarów bardziej neutralnymi nazwami, celowo nie kreując jednoznacznego wizerunku kurortu. Najwyraźniej w wielu przypadkach wydawcy nie otrzymali od hrabiostwa tak szczególnego zamówienia.

Od około 1907 r. wizerunek Landwarowa jako „riwiery” zaczął pojawiać się w publikacjach znanego wileńskiego wydawcy A. Fiałki (1 pocztówka), w wydawnictwach Towarzystwa Czerwonego Krzyża św. Eugenii w Petersburgu (1 pocztówka) oraz w produkcji firmy „Kontrahent Prasy” (4 pocztówki). Co szczególnie istotne, wizerunek ten konsekwentnie promowała działająca w Moskwie spółka prasowa „Kontrahent Prasy”. Posiadała ona wyłączne prawo do dystrybucji wydawanych przez siebie pocztówek w rosyjskiej sieci kolejowej. Pasażerowie kupujący te karty na różnych stacjach Imperium Rosyjskiego mogli w naturalny sposób zainteresować się nowym kurortem niedaleko Wilna. Prawdopodobnie Tyszkiewiczowie i goście kawiarni mogli nabyć pocztówki z Landwarowa również na miejscu.

Listy docierały do krewnych, znajomych i partnerów biznesowych, dzięki czemu wieść o nowym kurorcie niosła się dalej. Warto zaznaczyć, że najprawdopodobniej zawarto porozumienie między Tyszkiewiczami, Fiałką a „Kontrahentem Prasy”, ponieważ wszystkie pocztówki z Landwarowa – nawet te, które nie przedstawiały kawiarni „Riwiera” ani jej atrakcji – były opatrzone nazwą „Riwiera”. Ukazywanie prywatnej przestrzeni parku w ten sposób nie było do końca uczciwe, jednak atrakcyjne widoki działały jako potężne narzędzie reklamowe. Później, prawdopodobnie po zerwaniu relacji „Kontrahenta Prasy” z Tyszkiewiczami, ten sam zbiór widoków Landwarowa autorstwa A. Jermakowa był od 1910 r. wydawany przez następcę firmy, A. Suworin & Co., już bez oznaczenia „Riwiera”.

Moskiewski fotograf A. Jermakow, który przybył do Landwarowa w 1907 r. na zlecenie „Kontrahenta Prasy”, również odniósł dodatkowe korzyści. Grupa robocza „Wiadomości Nauki i Edukacji” wydała zbiór stereoskopowych widoków tego fotografa, w którym znalazły się zdjęcia Wilna, Nowej Wilejki i Landwarowa. Technologia stereoskopowa pozwalała na uzyskanie trójwymiarowego obrazu – fotografię oglądało się przez specjalne okulary. Włączenie Landwarowa w szybko zyskującą wówczas na popularności falę rozrywek fotograficznych miało istotne znaczenie z punktu widzenia wysiłków na rzecz wypromowania tego nowo powstającego kurortu.

Hrabia W. Tyszkiewicz starał się przyciągnąć gości do „Riwiery” różnorodnymi wydarzeniami. Koncerty zespołu neapolitańskiego, występy wędrownych trup teatralnych, oświetlone łódki na jeziorze, a nawet pływająca scena teatralna na wodzie czy amatorskie wyścigi rowerowe – wszystko to tworzyło tło dla życia rozrywkowego. Zachowany plakat reklamujący kawiarnię świadczy o determinacji Tyszkiewicza, by oczarować przybywających wczasowiczów.

Do 1913 r. na Litwie nie było urządzeń do druku w kolorze, nic więc dziwnego, że hrabia zwrócił się do drukarni chromolitograficznej R. Golike i A. Wilborga w Petersburgu. W całej Rosji prawdopodobnie nie było wielu plakatów reklamowych, które w tak dowcipny sposób promowałyby kawiarnię. Na Litwie plakaty zazwyczaj wydawano z okazji wystaw artystycznych i rolniczych – były to druki ulotne, a ten w niczym ich nie przypomina. Do tej pory nie wiedziano o plakatach reklamujących litewskie przedsiębiorstwa komercyjne.

W fabule tego plakatu właściciel Landwarowa, W. Tyszkiewicz, choć z natury usposobienia pokojowego, został przedstawiony tak, jakby sam siebie pokonywał w stylu francuskich zapasów. Styl ten zaczął zyskiwać na popularności na Litwie około 1907 r., dlatego wybrany motyw był zarówno nieoczekiwany, jak i przyciągający wzrok. Dominujący w reklamie czerwony kolor jeszcze bardziej potęguje szokujące wrażenie walki.

Kawiarnia nie była ringiem i nie odbywały się w niej ani zapasy, ani poważne bójki gości – było to miejsce wypoczynku kulturalnych ludzi, więc wielu widzów musiało zadawać sobie pytanie: co Władysław chce przez to powiedzieć? Motyw ten miał subtelnie przekazać wiadomość: „Jeszcze nie wiecie, co was czeka w kawiarni Tyszkiewiczów »Riwiera«. Gospodarz postara się was zaskoczyć – nawet jeśli będzie musiał przejść samego siebie”.

Choć Tyszkiewiczowie wkładali wiele wysiłku w rozsławienie kompleksu rozrywkowego „Riwiery”, I wojna światowa i następujące po niej nieszczęścia całkowicie zmieniły historię Landwarowa. Landwarów nie stał się nową Riwierą, a budynki kawiarni powoli niszczeją, nigdy nie zyskawszy nowych funkcji.